سلام.
دوس دارم یه چند کلمه‌ای با شمای پردیسی صحبت کنم. اول کلی قبول شدنت رو تبریک می‌گم و می‌خوام بدونی که دمت گرمه و خیلی خفنی که تا اینجا رو اومدی.
می‌دونی شاید ته ذهنت فکر کنی اون‌قدرم کار بزرگی نکردی چون به جای روزانه، پردیس قبول شدی.
شاید الان کلی فکر و خیال داره تو ذهنت می‌چرخه:
- رفتار بچه‌ها قراره چجوری باشه؟
- استادا چی؟
- و...
احتمالاً فکر می‌کنی با بقیه فرق داری و اونا هم قراره همین فکر رو راجع بهت بکنن.
منم سه سال پیش دقیقاً همین‌جا وایساده بودم؛ با همین فکرها و همین نگرانی‌ها.
حالا اینجا می‌خوام چیزی رو بگم که خیلی لازم داشتم یه نفر تو اون روزا بهم بگه:
«اینا همشون فقط تصورات خودتن! ما هیچ فرقی با بقیه نداریم.»
نه آدما رفتارشون متفاوته و نه پردیسی بودن قراره روی فرصت‌هایی که واسه پیشرفت داری تأثیری بذاره.
تو هم مثل بقیه کلی تلاش کردی و مثل بقیه لایق پیشرفتی.
پس جای اینکه با این نگرانی‌های بی‌مورد خودت رو اذیت کنی، از جایی که هستی لذت ببر و با همه‌ی وجودت واسه اهدافت تلاش کن.